Snijbiet
Groenten (Beta)
SNIJBIET
 
SNIJBIET | BETA VULGARIS VAR CICLA

SNIJBIET

De snijbiet (Beta vulgaris ssp vulgaris ssp cicla. var. cicla) is een plant uit de amarantenfamilie (Amaranthaceae), net als de rode biet en de suikerbiet. Het is een bladgewas, waarvan de bladeren of de bladstelen als groente worden gegeten.

Snijbiet wordt beschouwd als één van de gezondste groenten. Het heeft een enigszins bittere smaak en wordt gebruikt in verschillende culturen over de hele wereld, waaronder de mediterrane en de Arabische keukens. Verse jonge snijbiet kan rauw in salades worden gebruikt. Volgroeide snijbietbladeren en -stengels worden meestal gekookt (zoals in pizzoccheri) of gebakken; hun bitterheid vervaagt met het koken, waardoor een verfijnde smaak tevoorschijn komt die delicater is dan die van gekookte spinazie.

FACTSHEET

In Vlaanderen wordt snijbiet ook wel warmoes genoemd, waar in Nederland 'warme groente' mee bedoeld.

DE BEREIDING

Was snijbiet zorgvuldig. Na het schoonmaken snijd je het blad van de steel. De steel heeft namelijk een langere bereidingstijd nodig dan het blad. Het blad slinkt snel, vergelijkbaar met het blad van paksoi en spinazie.

BEREIDINGSTIJDEN (KOOKTIJDEN)

smoren
10 minuten
roerbakken
3-4 minuten
stoven
10 minuten

BEWAREN

Snijbiet is kort houdbaar. Je kunt deze groente hooguit 2 dagen in de groentenla van de koelkast bewaren.

VERKRIJGBAARHEID

Snijbiet is er van de zomer tot en met de winter. Hij wordt in maart en april in de volle grond gezaaid, soms ook nog in juli en augustus voor een late oogst. Zodra de plant 10-15 cm hoog is, wordt het blad afgesneden. Na enkele weken kan de hergroei ook weer geoogst worden. De laatste oogst vindt in september plaats.

DE GESCHIEDENIS

De snijbiet stamt af van de strandbiet, die nog altijd gevonden wordt aan de Middellandse Zee, de Atlantische kust van Europa, het Nabije Oosten en India. In Nederland vind je de strandbiet alleen nog in Zeeland. Een tweede wilde ondersoort, Beta vulgaris subsp. adanensis, komt voor langs de kusten van de Peloponnesus en verscheidene Aegeïsche eilanden), Cyprus, West-Turkije en Syrië.

De snij- of bladbiet heeft een lange teeltgeschiedenis die begint in het tweede millennium voor Christus. De plant is waarschijnlijk gedomesticeerd aan de Middellandse Zee en van daaruit verspreid naar Babylonië (8ste eeuw voor Christus) en het Verre Oosten (9e eeuw na Christus). Uit oude Griekse geschriften blijkt de populariteit van de groene snijbiet, later verdrongen door de spinazie.

TAALKUNDIGE ASPECTEN, ETYMOLOGIE

In Vlaanderen wordt snijbiet ook wel warmoes genoemd, waar in Nederland 'warme groente' mee bedoeld, een veel ruimere betekenis dus.

VERTALING SNIJBIET

engels
swiss chard
frans
bette
italiaans
bietole
spaans
acelga roja
duits
(blatt)mangold
hindi (india)
 
indonesisch
 
vietnamees
tôm he nhật bản
chinees
cai 红牛皮菜
kantonees
ngau pei coi
 

GEZONDHEIDSASPECTEN

VOEDINGSSTOFFEN - GEZONDHEIDSRISICO'S

Geen betrouwbare of volledige informatie beschikbaar.

SAMENSTELLING PER 100 GRAM
RAUW PRODUCT

19
kcal
( 79,5 kJoule)
1,8
gram
eiwitten
3,7
gram
koolhydraten
1,1
gram
waarvan suikers
0,2
gram
vet
0,1
gram
meervoudig onverzadigd
-
gram
transvet
7
mg
omega-3
63
mg
omega-6
VITAMINES
1834,8
µg
vitamine A
0,1
mg
vitamine B2
0,4
mg
vitamine B3
0,1
mg
vitamine B6
14
µg
vitamine B9
30
mg
vitamine C
-
µg
vitamine D
1,9
mg
vitamine E
830
µg
vitamine K
MINERALEN
51
mg
calcium
0,2
mg
koper
1,8
mg
ijzer
379
mg
kalium
81
mg
magnesium
0,4
mg
mangaan
213
mg
natrium
46
mg
fosfor
-
µg
selenium
0,4
mg
zink
 

BRONVERMELDING UPDATE AUGUSTUS 2016

Know what you eat | Nutritiondata.self.com The botanical system of plants | Friedrich A. Lohmueller Productinformatie Snijbiet | Groenten en Fruit Bureau Over snijbiet en warmoes | Mededelingen voor land- en tuinbouw: de Spinazie-academie Nutritionfacts Swiss chard | Nutritiondata.self.com